در خبر ها آمده بود که دستگاه سس زن اتوماتیک به همت پارک علم و فناوری دانشگاه رونمایی شد. همینقدر عجیب، همینقدر خاص! با توجه به مطالعاتی که در سال های گذشته صورت گرفته پیشنهاداتی دارم که اگر به کاربسته شوند قطعا افق هایی بزرگ در انتظار صنعت سس زنی کشور خواهد بود؛ لطفا تا آخر مطلب بخوانید و بدانید که این متن خیالی بوده و هر گونه تشابه اسامی و مکان ها در این متن اتفاقی است.
پیشنهاد میشود بهزودی و به همت نخبگان عزیز حوزهی «تولید بدون کارخانه»، محصول دانشبنیان جدید کشور یعنی دستگاه سسزن تماماتوماتیک ملی با حمایت پارک شهر در محل نمایشگاه فلافلی دائمی زیرزمین پارک رونمایی شود. این محصول میتواند پس از تولید در دو کارگاه زیرپلهای، بهصورت OEM در اختیار دو کارآفریننمای دیگر قرار گیرد تا با تغییر رنگ، برچسب و نام تجاری، نسخهی صادراتی آن تولید شود.
در ادامه، با استناد به قانون تی1 و حضور سه تولید کننده (!) ملی در حوزه سس زنی و خودکفایی کامل و به برکت درج عنوان «دانشبنیان» در فرم ثبت محصول، واردات دستگاه سسزن خارجی ممنوع گردد تا هم جلوی خروج ارز گرفته شود، هم بازار داخلی در انحصار تولیدکنندگان برتر داخلی باقی بماند. این دستاورد میتواند سرآغاز پروژههای بزرگتری باشد؛ مانند نمکپاش خودکار ملی، خلالدندان اتوماتیک بومیسازیشده و در آیندهای نهچندان دور، پروژهی ملی ساندویچساز هوشمند ایرانی با برند «میکس»!
پیشنهاد میشود برای هماهنگی هرچه بهتر، ساندویچیها با تشکیل «هیأت امنای صرفهجویی ارزی در سسزنی ساندویچهای مردم» نسبت به خرید تجمیعی این دستگاه اقدام کند تا ضمن حمایت از تولیدکنندهی بسیار دانشبنیان، واردات مدلهای بیهویت خارجی که نشانِ FDA و CE دارند نیز متوقف شود. خوب است سود حاصل از خریدهای تجمیعی و فلهای سسزنها منجر به سرمایهگذاری در خرید ویلا در سرزمین وایکینگها و ینگهدنیا شود؛ چراکه توسعهی صنعتی بدون توسعهی شخصی، شدنی نیست!
پیشنهاد دارم برای روزی تلاش شود که با صادرات دستگاه سسزن تماماتوماتیک به بازارهای MENA و CIS، افتخار کسب عنوان صادرکنندهی نمونه نیز نصیب این سسزنها گردد. البته پیشنهاد میشود بازگشت ارز حاصل از صادرات نیز چند سالی به تأخیر نیفتد. دریافت تندیس آهو، مدال افتخار، لوح تقدیر، کاپ ویژه و بنر تبریک دستنویس ابوالنصر جنید نیز از ملزومات این مسیر پرافتخار خواهد بود.
تی1 همان معجزهای است که میتواند هر دستگاهی را یکهتاز کند؛ از مانیتور سسِ خردل تا سسزنِ بیهوشی! پیشنهاد میشود چند بند دربارهی «عمق ساخت داخلی» و «میزان نوآوری» در گزارشهای پارک شهر درج شود تا همان کالای چینی، پس از بستهبندی مملو از شعار و پیام ملی، با قیمت سهبرابر و با نام ایرانی بهعنوان دستاورد بومی معرفی گردد. در این سرزمین، فاصلهی میان «سسزنِ اختراع ملی» و «برچسب تی1» فقط به اندازهی یک فرم اداری است.
پیشنهاد میشود با جاویدنام کردن شرکتهای نوپا و دور زدن خطوط اعتباری، وامهای تازه برای همان شرکتهای قدیمی گرفته شود و در ادامه، با همکاری چند تقی و نقی شریفالنفس، از صندوق توسعه ملی وامهای دانشبنیان جدید برای «پروژههای سس و سیرترشی» دریافت گردد. کافی است رنگ دستگاه عوض شود تا کالای قدیمی، کالای نو و دانشبنیان جدید تلقی گردد. در این میان، نهتنها «نوپاها» زنده میمانند، بلکه هر بار با وامی تازه گردنکلفتتر و کاناداییتر میشوند.
افتخار میکنیم همان دستگاه سسزن چینی که با رنگ پرچم و شعار «با افتخار ساخت ایران» عرضه میشود؛ فقط مدار الکتریکی و نازلِ سسپاش آن از راهِ کوه و کمر بارِ الاغ میشود و وقتی به تهران میرسد، تمام علائمش پاک میشود تا بتوان بدون واردات قانونی مواد اولیه، مسیری برای صادرات سسپاش ملی ایجاد کرد!
باید برنامه ریزی کنیم در آینده نزدیک «هیأت امنای صرفهجویی ارزی در خرید دستگاه سسزنی» با همان فرمول تکراری مناقصهی نمایشی، دستگاهها را بر اساس معیارهایی چون «عمق ساخت خیالی» و «تعداد نصب فعال سلیقهای» خریداری کند و سپس آنها را به معاونت محترم «سس و افزودنیهای مجاز» جهت عدم نصب (!) تحویل دهد. یادمان نرود که چنین مناقصههایی برای فلافلزن و سوسیسریزکن در گذشته نیز تجربه شده است؛ ساندویچیهای معتبری چون میلیاعلم تهران، فلافلی بابل، هایلا کاشان و شیدا کرمانشاه دهها دستگاه از این نوع خریدند، اما نهایتاً آنها در زیرزمین و انبارها خاک خوردند، سیمهایشان خوراک موشها شد و پروندهشان در بازرسی و معاونت فنی سسزنی بایگانی گردید.یادمان نرود که تفکر سازندهی «سسزن تولید ملی» بهجای تهیهی نان در قحطی عمومی، به دنبال خرید تجمیعی سسزن است. البته باید نگران بود که موقعیتی پیش آید که بهیکباره ده سسزن کنار هم نصب شوند و هیچکدام سس نپاشند؛ تا جایی که مجبور شویم سسخرسیهای قدیمی را از انبار بیرون آورده و آبروی ساندویچیمان را حفظ کنیم!
طبق روال معمول، احتمال دارد نخستین سری از دستگاههای سسزن ملی آنطور که باید سس نزنند و نیازمند فراخوانی عمومی (Recall) و MDR داخلی شوند. خوشبختانه در این حوزه تجربهی فراوانی وجود دارد و احتمالاً با چند جلسه کارگروه و انتشار یک دستورالعمل جدید، مشکل سسنپاشی حل خواهد شد؛ زیرا مشکل، کارگر مغازه است نه سسپاش ملی!
پیشنهاد میشود رئیس محترم اتحادیه تولیدکنندگان و صادرکنندگان دستگاههای سسزن کشور با حملهی رسانهای به انجمن واردکنندگان و بازرگانان دستگاه سسزن، آنها را متهم کند که از ارز ترجیحی استفاده کرده و کالای خود را اورپرایس فروختهاند. این اتهام باید در همهی رسانهها تکرار شود تا فضای اطلاعرسانی به نفع «حمایت از تولید ملی» شکل گیرد. همچنین پیشنهاد میشود نمایشگاه «ایرانسس» برگزار گردد و مقامات به سالن اتحادیه دعوت شوند و تا میتوانیم عکس بگیریم و منتشر کنیم؛ شاید نتوان باور کرد که یک دستگاه سسزن ملی اگر نان برای ملت در نیاورد، اما برای تولید کننده اش چه سسهای زرینی دارد! در این روزگار، ساخت سسزن ملی فقط یک شوخی نیست؛ بلکه یک مدلِ درآمدزایی صنعتی ملی است.
آقای رییس لطفا به همهی نیروهای سسمال شرکت ات بگو برای حملهی همزمانِ محبتآمیز اقدام نکنند.
.
توجه : این مطلب تنها یک طنز تلخ است و به هیچ شخصیت حقیقی و حقوقی اشاره ندارد و هرگونه تشابه کلمه یا احساس خواننده صرفا برداشت شخصی و فردی است.